Er zijn stromingen binnen de menswetenschappen die ieder een verschillende visie op de mens hebben:

 

Het materialisme

- ziet de mens als niet meer dan materie, dat vanzelf tot een hoger ontwikkeld organisme is geëvolueerd. Dit is een gevolg van ‘toeval’ en tijd

- de menselijke persoonlijkheid en geest zijn toevallige producten van materiële processen

 

Welke consequenties heeft dit mensbeeld voor de waarde van onze persoonlijkheid en de menselijke ziel/geest?

 

Het idealisme

- de zichtbare, aardse werkelijkheid (waaronder ons lichaam) is slechts als bijzaak of schijn. Daarom is het onbelangrijk of zelfs minderwaardig

- het gaat om het innerlijke, het geestelijke

 

Welke consequenties heeft dit mensbeeld voor de waarde van materie en van ons lichaam?

 

Het pragmatisme

- vindt de twee vorige uitgangspunten niet zo belangrijk

- richt zich op het praktische leven in het nu, het gedrag van de mens als product van zijn ervaringen en zijn omgeving

.

De mens is geen product van tijd en toeval, een schakel in de evolutie, zoals het materialisme leert. Hij is geen tijdelijke vorm van een ‘idee’ of een belichaming van ‘karma’ (kosmische schuld) zoals het idealisme zegt. Hij is ook niet te verklaren als hoogstens een product van verleden, omgeving en relaties, zoals het pragmatisme doet.

 

Je bent op aarde omdat God je heeft gewild

 

Volgens de bijbel was Adam een historisch figuur. Uit Adam en Eva is heel het menselijke geslacht voortgekomen

1 Kronieken 1:1

1 Korintiërs 15:20-22

 

De mens is heel anders dan de dieren

Genesis 1:21 en 24-25 (NBG)

- Er is een onoverbrugbare kloof tussen mens en dier

- Mens en dier zijn geschapen ‘ieder naar zijn aard’

- Dit sluit iedere gedachte van ‘evolutie’ van diersoorten naar mens uit

- Het maakt zoeken naar de ‘ontbrekende schakel’ overbodig en zinloos

 

Geschapen zijn naar Gods beeld wijst op een speciaal ontwerp, een bijzonder doel. Dit doel is dat we het wezen van de Schepper in de schepping weerspiegelen, hem kennen, eren en dienen.

 

Moeten wij de beschrijving van die schepping letterlijk opvatten

of is het gewoon een mooi poëtisch verhaal?           

 

Behalve in Genesis wordt de schepping van de mens ook duidelijk genoemd in andere delen van de bijbel

Exodus 20:11

Psalm 8:4-7

Psalm 33:9

Johannes 1:2

Hebreeën 11:3

 

Apologetiek 11   

 ‘Evolutie’ is toch wetenschappelijk bewezen?

 

Drie opmerkingen vooraf

1. De bijbelse verhalen zijn geen wetenschappelijke verhandelingen.

De wetenschap stelt de vraag ‘hoe’, de theologie gaat in op de vraag ‘met welk doel’. Ze hebben daardoor allebei een heel andere benadering.

 

2. Het evolutionisme (als poging om het hele bestaan te verklaren) is niet te verenigen met de bijbelse visie die God als Schepper ziet.

 

3. Het is onmogelijk om op een wetenschappelijke manier één van beide hypothesen te bewijzen, omdat dit buiten het bereik van de wetenschappelijke methodes ligt.

Je kunt wél de twee hypothesen naast elkaar zetten en op een rij zetten welke van de twee het meest waarschijnlijk is.

 

Dus het scheppingsgeloof zit niet in de beklaagdenbank.

We hebben gewoon te maken met twee visies over het ontstaan en het doel van de wereld.

Evolutie is dus (net als de schepping) niet wetenschappelijk bewezen.

 

Veel wetenschappers accepteren evolutie als hypothese, niet als feit.

Ze steunen het bij gebrek aan beter.

Het bijbelse model van de schepping is voor hen onaanvaardbaar, want dan is het gevolg dat ze God moeten erkennen als Schepper en dat heeft veel consequenties. Het is zoals Paulus zegt

Romeinen 1:18-23   

Zowel schepping als evolutie is dus een hypothese.

Het evolutionisme is niet wetenschappelijker dan het creationisme.

 

De oorsprong van de mens en zijn wereld heeft geen mens meegemaakt.

Engelen hebben het wel gezien

Job 38:2-13

Om de schepping te erkennen is geloof nodig, dat wil zeggen aanvaarden wat God ons heeft geopenbaard. Maar de evolutionist heeft ook ‘geloof’, namelijk in datgene wat zijn theorie als ‘begin’ aanneemt.

Charles Darwin zei zelf: 'Elke vraag naar de oorsprong van het leven is hopeloos.' Voor veel mensen is de evolutie­hypothese tot een evolutiegeloof geworden.

.

Het Griekse denken leert een tweedeling van de mens: lichaam tegenover geest (dualisme). Het éne (het stoffelijke lichaam) wordt gezien als minderwaardig aan het andere (het immateriële).

Het lichaam is dan de gevangenis van de geest.

 

Sommige theologen menen dat de mens uit drie delen bestaat (trichotomie) op grond van

1 Tessalonicenzen 5:23

Hebreeën 4:12

 

- Lichaam (hiermee nemen we deel aan de zichtbare, geschapen wereld)

- Ziel (de zetel van de persoonlijkheid die onze wil, ons verstand en onze emoties omvat)

- Geest (het op de hogere dingen en op God gerichte deel van de mens)

 

Anderen gaan hierin minder ver en maken alleen onderscheid tussen het materiële (lichaam) en het immateriële (ziel/geest) aspect van de mens. Dit noemen we dichotomie.

Zij zien de ziel dan als de grotere eenheid waarbinnen de geest functioneert.

 

Maar de mens is ten diepste een eenheid. Iedere onderverdeling in tweeën of in drieën is niet meer dan een poging de werkelijkheid wat beter te begrijpen.

Je kunt de onderdelen nooit van elkaar losmaken. De menselijke persoonlijkheid is dus een eenheid, maar met een aantal verschillende functies.

 

In het Joodse denken horen de diverse delen bij elkaar, er is geen scheiding. De onderdelen worden nooit tegenover elkaar gezet, maar hebben allemaal hun eigen plaats in het grotere geheel.

De woorden nephesh (ziel) en ruach (geest) overlappen elkaar.

Ook in het Nieuwe Testament overlappen psyche (ziel) en pneuma (geest) elkaar.

 

De mens is anders dan de dieren. Dieren zijn alléén ‘uit aarde’ (Genesis 2:19).

God zelf blaast in een speciale daad de mens de levensadem (‘ruach’) in (2:7).

Dat maakt de menselijke ziel totaal anders dan een dier.

Overigens wordt het begrip ziel soms ook gebruikt voor dierlijk leven

Genesis 6:17 en 7:15

De mens is ook anders dan de engelen die alléén geest zijn en geen materieel lichaam hebben:

Hebreeën 1:7 en 14

.

Dat geldt niet letterlijk voor het lichamelijke aspect van de mens

Johannes 4:24 God is Geest

Exodus 20:4 wij mogen ons geen voorstelling maken van Gods vorm of gestalte

 

Het beeld van God in de mens geldt niet uiterlijk, maar innerlijk: in onze persoonlijkheid, ons verstand, zelfbewustzijn en morele besef (geweten).

 

Psalm 89:11 en 14

Mormonen zeggen op basis van zulke verzen dat God wel degelijk een lichaam heeft.

Het staat er toch letterlijk? Hoe moet je deze tekst uitleggen?

Gods beeld dragen heeft gevolgen voor hoe we in de schepping staan

 

1. We hebben een speciale positie. De rest van de schepping verkondigt ‘automatisch’ Gods eer (Psalm 19:2), maar God wil dat wij bewust kiezen voor gehoorzaamheid aan hem (Genesis 2:16-17)

Door allerlei keuzes te maken gebruiken we ons gezag over de schepping

Genesis 2:15

 

2. Het betekent grote verantwoordelijkheid.

Iedereen is persoonlijk verantwoording schuldig tegenover God.

 

Welke gevolgen heeft deze verantwoordelijkheid voor hoe je in de wereld staat, hoe je omgaat met mensen, met dieren en met de schepping?

 

3. Het is de basis voor de waardigheid van ieder mens.

We zijn als het ware persoonlijk een portret van God in deze wereld.

Ieder mens is uniek en waardevol.

 

Welke gevolgen heeft de waardigheid van de mens voor de verschillende rassen, culturen en achtergronden?

 

De zondeval heeft het beeld van God in de mens diep beschadigd en misvormd.

Een twistpunt is hoeveel er van Gods beeld in ons is overgebleven.

 

Is het beeld van God in de mens slechts een beetje beschadigd of is het totaal verdwenen?

 

Jezus Christus is de perfecte beelddrager

2 Korintiërs 4:4

Kolossenzen 1:15

 

In hem mogen wij delen in dit voorrecht

2 Korintiërs 3:18

 

De voltooiing van ons beelddrager-zijn ligt in de toekomst

Romeinen 8:29

1 Johannes 3:2

 

Dit gevormd worden naar het beeld van Christus begint bij onze bekering en wordt afgerond als Jezus terugkomt

Filippenzen 1:6

 

Welke gevolgen heeft deze informatie voor hoe je jezelf ziet?

Welke gevolgen heeft dit beeld voor hoe je met je lichaam omgaat (sporten, eten, roken, seksualiteit, drank, drugs, etc.)?

Welke gevolgen hebben deze aspecten voor hoe je met anderen omgaat?

 

Veel mensen hebben een beschadigd zelfbeeld.

Dit komt vaak door negatieve ervaringen in het verleden.

Omdat iemand bijvoorbeeld tegen ons heeft gezegd: ‘Wat zie jij er stom uit’ gaan we het geloven. Deze leugens kunnen ons leven verlammen of blokkeren. Dan wordt het een vloek.

We mogen de leugens vervangen door de woorden die God tot ons spreekt: we zijn van grote waarde. Denk dus niet te klein over jezelf.  We behoren God toe en vertegenwoordigen hem op aarde. Ons lichaam is zelfs een tempel voor Gods Geest

1 Korintiërs 6:19

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.